माझं तर ठरलंय..

माझं तर ठरलंय, यंदा "पुन्हा" फिट व्हायचं,

जानेवारी उजाडताच जिम ची मेंबरशिप घेऊन यायचं.

(१ वर्षाची बरं का)

माझं तर ठरलंय, यंदा "पुन्हा" छान डाएट करायचं,

७ किलो कमी करून फार फार तर ३ च वाढवायचं

(मागच्या वर्षी ५ ने कमी करून ७ ने वाढवलं होतं)

माझं तर ठरलंय, रोज "पुन्हा" नियमितपणे ५ वाजता उठायचं,

स्नुझचं बटण फार तर ३ वेळाच दबायचं 

(मागच्या वर्षी ६-७ वेळा दाबलं जात होतं)

माझं तर ठरलंय, यंदा "पुन्हा" पैश्यांची बचत करायची

अमेझॉन वर खरेदी फक्त ग्रेट इंडीयन फेस्टिवललाच करायची

(मागच्या वर्षी दर महिन्याला व्हायची)

माझं तर ठरलंय, फॅमिली सोबत दर रविवारी बाहेर पडायचं,

स्विगी zomato वर ऑर्डर न करता डायरेक्ट हॉटेल मध्येच जाऊन खायचं

(मागच्या वर्षी घरीच पार्ट्या केल्या)

माझं तर ठरलंय, रोज झोपण्यापूर्वी थोडं तरी वाचन करायचं

झोप येत नसेल तर एक पुस्तक हातात घ्यायचं

(मागच्या वर्षी वाचू म्हणून ठरवलेली पुस्तकं त्या निमित्ताने बाहेर तरी पडतील)

माझं तर ठरलंय, रोज स्वत:ला आरश्यात बघायचं,

आणि "उद्या पासून नक्की" असं confidently म्हणायचं..

इति -

मंगेश केळकर

३१-डिसेंबर-२०२४

मन की कहानी आखों की जुबानी

आपलं आणि आपल्या मनाचं एक वेगळंच नातं असतं. इतर कुठल्याही नात्यापेक्षा ते जरा वेगळंच असतं.

आयुष्याच्या अनेक टप्प्यांवर आपण इतरांपेक्षाही आपल्या "त्या" मनाचं जास्त ऐकतो. 

गद्धे पंचविशीतला दुसरा टप्पा म्हणजे प्रेमाला नात्याचे नाव देणे. हा नुसता एक milestone नसुन ती एक प्रोसेस आहे.

मनातल्या गोष्टी बऱ्याचदा डोळ्यांनी बोलता येत नाहीत पण डोळ्यांनी सांगितलेल्या गोष्टी मनापर्यंत नक्की पोहोचतात.

कदाचित हा अनुभव सगळ्यांनाच येत असावा !

फेसबुकच्या वॉल वरुन मनाच्या कोपऱ्यात आली

थोडेच दिवसात तिकडे तिचे घर करून गेली

मनातले विचार सांगायला आता मनच घाबरत होतं

डोळ्यातले भाव कळतील का याची वाट बघत होतं

कळलेलं तर तिला सगळंच होतं, वळतंय की नाही हे ठरत होतं

पण तरी सुद्धा तिचं मन माझ्याचसाठी झुरत होतं

मनातले खेळ संपून शेवटी घराच्या भिंतीत आले

आई बाबा आजी आजोबा सगळ्यांनीच "हो" म्हटले

चार महिन्यात साखरपुडा आणि नंतर लगेच लग्न ठरले

मनाच्या कोपऱ्यात आता वेगळेच वादळ चालू झाले

दोघांच्या मनातली वादळं आता अधे मधे भिडू लागली

Fear of unknown च्या नावाखाली शांतही होऊ लागली

मनात entry मारताना हे fear of unknown नव्हतं?

की आता सगळं known झाल्यावर fear च unknown होतं?

शेवटी एकदा मुहूर्तावर जोरदार चौघडे वाजले

सनईच्या सुरांनी मन जरा प्रसन्न झाले

आठवड्याभरात मन पुन्हा normal routine वर आले

मनातला विचार सांगायला पुन्हा घाबरु लागले

थोडेच दिवसात eye contact चे ट्रेनिंग देखील पूर्ण झाले

माझ्या मनाला हळू हळू तिच्या डोळ्यातले भाव कळू लागले

"डोळ्यांची भाषा" हेच त्रिवार सत्य असतं, 

म्हणूनच म्हणतो, मन म्हणजे मन म्हणजे मन असतं तुमचं आणि आमचं सेम च असतं..!

मंगेश केळकर 

१२-जुलै-२०२३

नातं मैत्रीचं..!!

परवाच एका मैत्रिणीचं लग्नं ठरल्याचं कळलं... म्हटलं लग्नानंतरचे चार पावसाळे जास्त बघितलेल्या आम्ही जरा चार मोलाचे शब्द त्यांना ऐकवावेत... त्याचेच औचीत्य साधून त्यांना पाजलेले हे उपदेशाचे डोस…

To… (खरंतर whom so ever it may concern)

लाईफच्या flow-chart ला Start करण्याआधी हे जरूर वाचा....!!!

मैत्रीचं नातं जरा अजीबच असतं

Ctrl C - Ctrl V सारखं copy paste नसतं…

कॉफी टेबलावरच्या गप्पांसारखं conclusion less असतं

कुठे start कुठे end काहीच कळंत नसतं…

Friendship ला खरंतर कुठलंच Logic नसतं

effort estimation आणि delivery plan चं मुळीच ओझं नसतं…

Start कुठली End कुठला याचा विसर पडतो

जेव्हा अधे मध्ये अडखळल्यावर सुद्धा तो हात धरून सावरतो…

मित्र होतात मित्र आहात मित्रांसारखेच रहा

नात्यामध्ये अडकलात तरी मैत्री Enjoy करून पहा…

-मंगेश केळकर
(२१ डिसेंबर २०१५)

'दृष्टि''कोन'

प्रत्येक पुरूषाच्या आयुष्यातली सगळ्यात जवळची आणि हक्काची स्त्री म्हणजे त्याची बायको. नवरा आणि बायको नेहमीच एकमेकांना Taken For Granted घेत असतात.. त्यांच्याच आयुष्यातील ही एक गंमत.


'दृष्टि''कोन'


प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं,
तिचं आणि माझं कधीच सेम नसतं...


(बघा ना)
तिला वाटतं आता आपलं लग्न जुनं झालं,
गप्पा गोष्टी प्रेम Romance सगळं काही विरून गेलं...


(माझं मात्र असं नाही)
मला वाटतं लग्न एका OLD WINE सारखं असतं,
जितकं जुनं तितकंच ते हवं हवस वाटतं...


WINE चं नाव काढता तिने हळूच नजर फिरवली,
आणि "कंट्रोल मध्ये प्या" अशी आठवण करून दिली...


तेव्हा तिला कळून चुकलं (बिचारा) नवरा अजुन तसाच आहे,
पण लग्नानंतर तिचाच थोडा 'दृष्टि''कोन' बदलला आहे...


-मंगेश केळकर
२४-नोव्हेंबर-२०१५

दादू

परवा आमच्या कट्ट्यावर पहिल्यांदाच दादू आला होता
नव्वदीचा असेल पण पहिल्यापासूनच चेहरा जरा ओळखीचा वाटत होता

जेष्ठ नागरिक कट्ट्यावर हे काका नवे होते
सर्वांनाच ते कोण आहेत ह्याचे मोठे कुतुहल होते

माझ्या खांद्यावर हात ठेवून त्यानी सुरुवात केली
पहिलाच शब्द ओठी येता मोठ्ठी ढास लागली

पाणी दिले थोडे मग दादू बोलू लागला
स्वत:चे नाव सोडून बाकी सगळं काही सांगू लागला

म्हणाला कलेक्टर होतो शहराचा माझा मोठ्ठा मान होता
विचारा तुमच्या वडिलांना शहरात माझा दरारा होता

लग्न करून सेटल झालो एका गोंडस बाळाचा बाप झालो
’विश्वास’ नाव ठेवून सुद्धा पंचवीस वर्षांनी पस्तावलो

म्हणा नावात काय आहे आमचे नशीबच फुटके होते
बापानी विणलेल्या गोधडीचे धागेच जरा ढिले होते

स्वप्नामागे धावता धावता तो सत्य मात्र विसरून गेला
गोधडीचे ढिले धागे एका क्षणात तोडून गेला

नाही म्हणायला बापासाठी एक गोष्ट केली होती
या आश्रमाची दारे त्यानी उघडी करून दिली होती

मग काही वर्षांनी कळले तो ही गोधडी विणतो आहे
विश्वासाने हळू हळू एक एक धागा ओवतो आहे

त्याच गोधडीच्या उबेत एक छान पिल्लू मोठे झाले
थोड्याच दिवसांत पंख फुलवून ते देखील तसेच उडाले

पंचवीस वर्ष या आश्रमात आनंदानी राहत होतो
आज त्यालाही इथे बघून पुरता निराश झालो होतो

समोर बघून थांबला पण ओळखलं मात्र नाही
हळुवार हसून पुढे निघाला काही बोलला ही नाही

त्याची नजर मी वाचली होती भाव त्याचे कळले होते
आठवले ते क्षण जे पंचवीस वर्षांपूर्वी बघितले होते

हाक मारून त्याला जवळ मी बोलावले
माझं नाव कसं माहित म्हणून त्याने विचारले

म्हटलं कुंभाराला त्याचा प्रत्येक घडा माहित असतो
कसाही आकार असला तरी त्यानीच तो घडवलेला असतो

काळजी करू नकोस, इथे आपल्या सगळ्यांचंच सगळं सारखं असतं
स्वत:चं आयुष्य स्वत:च कोरायचं असतं आणि ह्या जन्मीचं ह्याच जन्मी फेडायचं असतं

असं म्हणत खांद्यावरून दादूनी हात काढून घेतला
काठी टेकत हळू हळू पुढचा प्रवास चालू केला

सॉरी म्हणत दादूला मी कट्ट्यावरून निघू लागलो
पश्चात्ताप तरी कसा करू असा विचार करू लागलो

दादू म्हणाला थांब एवढा विचार नको करू
आयुष्याच्या संध्याकाळी पुन्हा आपलं नातं सुरू करू

एका वाक्यात दादू सगळं काही बोलून गेला
आयुष्यभर झिजला तरी शेवटी माफ करून गेला


-मंगेश केळकर
(२१ एप्रिल २०१४)

दोर...

शेतकरी आणि त्यांचे जिवा-शिवा याचं अतूट नातं आपल्याला माहीतच आहे. पण जिवा-शिवांच्या गळ्यातले दोर हे आता शेतक-याच्या गळी येत आहेत.
शेतीशास्त्र आणि शेतकरी कितीही पुढे जात असले तरी सावकाराकडून त्यांची सुटका अजुनही होत नाहीये. आमिषांना बळी पडणारे शेतकरी ही काही आता नवीन गोष्ट राहिलेली नाही.
आशाच आमिषांना भुललेल्यांची ही कहाणी.

                                             नभ दाटून दाटून कसा काळोख पडला
                                             बैल नांगरी लागला, चातक वरी आला

                                             ढग दाखवी आमिष, पाण्याने ओतप्रोत
                                             एक झुळुक वा-याची, जाई पनतीची जोत

                                             मग तांबड्या तांबड्या भुईस रग लागे
                                             इथं मुरंत हुतं पाणी, ठिपुस शोधु लागे

                                             सावकारी दाही दिशा होई जिवा वण वण
                                             घरा कुटुंब बसले घेऊन हाती प्राण

                                             मग शोधु लागे वॄक्ष उभा वेशीवरी दूर
                                             लावी आतडीस पीळ चार पैसाची ती दोर

                                            -मंगेश

होशील का माझी...???

प्रेम म्हटलं की रुसवे फुगवे हे आलेच. पण ह्या रुसव्या फुगव्यांची पण एक वेगळीच मजा असते.
कितीही भांडणं झाली, वाद झाले तरी शेवटी "तुझं माझं पटेना, अन् तुझ्यावचून करमेना" अशीच अवस्था असते.

असं म्हणतात भांडण प्रेमाचाच एक भाग आहे, आपलं अगदी असंच पण तरी कहीसं वेगळं आहे..

प्रेमाचं भांडण आणि भांडणातलं प्रेम, फुगलेले गाल तुझे दोन्ही सेम टू सेम...

टपोरी आसवं मिटलेले डोळे, हळुवार स्पर्श त्यातुन सगळं काही कळे...

तुझं माझं करता करता हळूच गाली हसणं, पापण्यांच्या आडूनच सगळं काही सांगणं...

असं वाटतं आता फक्त तुझ्याच साठी जगावं, दिवस रात्र डोळ्यांपुढे तुलाच घेऊन बसावं...

कितीही झाला तंटा तरी तुझाच विचार करतो, "होशील का माझी??" पुन्हा एकदा विचारतो...


फक्त तुझाच-
मंगेश